Annelies werd blind bij een verkeersongeval

Deze schokkende gebeurtenis drong Annelies in een maandenlange depressie. Met goede begeleiding en ondersteuning leerde ze leven met haar handicap, en vond ze terug plezier in het leven.

Klik om deze tekst te bewerken…

Ik ging mijn dochtertje afhalen van school, met de wagen. Opeens, totaal onverwacht, een onbeschrijflijke klap. Mijn hoofd sloeg dwars door de voorruit en dan weer terug. Mijn ogen zaten vol glas, ik kreeg ze niet meer open… Verschillende specialisten hebben hard hun best gedaan, maar ze konden mijn ogen niet meer redden. 

Daar sta je dan. Toen ik uit het ziekenhuis kwam, ben ik in een zware depressie beland. Niets was nog zoals vroeger. Zelfs mijn dag- en nachtritme raakte verstoord, omdat ik geen licht meer zag. Gedaan met slapen, ook dat nog! Het was verschrikkelijk. Ik zocht steun bij mijn partner, maar hij kon de situatie niet aan en mijn relatie liep stuk. Doordat ik zo bot en zwartgallig was, stootte ik zelfs goede vrienden af. Ik durf er niet aan denken hoe mijn dochtertje zich gevoeld moet hebben… Niemand wist in die eerste maanden hoe ze me konden helpen.

De kentering kwam toen ik via mijn huisdokter in contact kwam met een hulpverleenster die samenwerkte met het vlaamsoogfonds. Eindelijk iemand die me echt begreep! Ik praatte, huilde, vloekte… maar ze bleef luisteren. Toen ik haar vertelde wat ik allemaal nog wou met mijn leven, vond zij dat niet onrealistisch. Ik kreeg weer wat hoop. 
Toen ik haar vertelde wat ik nog wou met mijn leven, vond zij dat niet onrealistisch. Ik kreeg weer wat hoop.
We hebben een stappenplan opgesteld, zoals reddingswerkers doen bij een natuurramp. Bijna onmerkbaar kwam de vastgelopen trein van mijn leven weer in beweging. Het was een tweede leven, eigenlijk. Nu zijn we jaren verder en voel ik me enorm dankbaar. Mijn leven is anders, maar niet minder mooi. Ik kan weer ten volle moeder zijn. Als sociaal persoon kan ik ook terug deelnemen aan het maatschappelijk en cultureel leven. Ik ben zelfs bestuurslid geworden van een plaatselijke vereniging, waarbij ik veel verantwoordelijkheid krijg. En wat meer is: ik heb een prachtige nieuwe relatie. Het klinkt misschien raar, maar ondanks mijn handicap voel ik me gelukkig.”