Bent verloor op z'n zevende zijn zicht door een hersengezwel

Op een jonge leeftijd het zicht verliezen is een heel andere ervaring dan op volwassen leeftijd. De steun die kinderen nodig hebben zijn ook van een heel andere aard.

Toen ik zeven was, kreeg ik steeds vaker zware hoofdpijn en vlekken voor mijn ogen. In het ziekenhuis ontdekten ze een groot gezwel in mijn hersenen. Het was goedaardig, maar moest dringend weggenomen worden, want het duwde overal tegen. Zo’n operatie is gevaarlijk, maar ze hadden geen keuze. De chirurg zag dat het gezwel tegen mijn oogzenuw drukte. Die was al erg beschadigd. Na de operatie is ze spijtig genoeg volledig gestopt met werken. Ik werd wakker en kon niets meer zien. Mijn ogen zijn als een camera die nog perfect werkt, maar niet meer verbonden kan worden met de computer van mijn hersenen…
Ik besefte eerst niet goed wat er gebeurd was. Mijn mama huilde veel. Gelukkig waren er heel snel mensen die met me kwamen praten. Ze leerden mij luisterboeken gebruiken, met een witte stok lopen, brailleschrift lezen en met een aangepaste computer werken. Zo raakten mijn dagen gauw weer gevuld. Ik was verwonderd hoe goed ze mij konden helpen en hoe vlot ze met elkaar samenwerkten. Intussen weet ik dat het vlaamsoogfonds dat mogelijk maakt. Merci daarvoor!
Er waren heel snel mensen die met me kwamen praten. Ze leerden mij luisterboeken gebruiken, met een witte stok lopen, brailleschrift lezen en met een aangepaste computer werken.
Na enkele maanden kon ik terug naar school, in mijn oude klas. Voetballen op de speelplaats lukt niet meer; maar voor de rest kan ik terug alles, op een nieuwe manier. Iedereen helpt me in de klas. Maar ik wil zoveel mogelijk zelf doen, en nog veel meer trucjes bijleren.